ني ني ناز مامان و بابا

نمی دونم چه جوری شروع کنم. بعد از این همه وقت زمانیکه به وبلاگم سر زندم و این همه لطف و محبت دوستانم را که جویای حال من و دختر کوچولوم بودند؛ دیدم اشک شوق توی چشمام حلقه زد و قلبم از این همه محبت به لرزه افتاد.

عجب دنیای عجیبی کسانی که هفت پشت غریبه هستند و حتی تا به حال ندیدیشون نگران حال و روزتن اما اونایی که خون تنها پسرشون تو رگهای دخترم جاریه هنوز صورت ماه این فرشته کوچولو رو ندیدن.

پدر بزرگ دخترکوچولوی من، کسی که قانون بهش می گه ولی قهری روز دوم تولد دخترم به عنوان هدیه احضاریه فرستاده و بابت کمکهای کرده و نکردش از من و دختر کوچولوم شکایت کرده.

چی بگم که مادر و خواهرش چه می کنن دروغ پشت دروغ. تهمت پشت تهمت و ....

ولی هیچ کدوم از اینها مهم نیست هربار که توی چشمای دخترم نگاه می کنم تمام رنجها و خستگی ها از تنم به در میره.

خدایا بابت این هدیه آسمانی ازت ممنونم. از هستی زیبایی که به من بخشیدی ممنونم.

  از همه دوستاي عزيزي كه با همدردي ها و نظرات و راهنمائي هاشون باعث دلگرمي من شدن صميمانه ممنونم.

  دوستايي كه شايد خيلي از اونها رو از نزديك نمي شناسم.  ولي انقدر به من محبت داشتن كه انگار سالهاست من اونها رو مي شناسم.

   بازهم ازهمه شما متشكرم.

نمي دونم كار درستي مي كنم يا نه ولي يه حرفهايي هست كه مثل يه بغض توي گلوم مونده. بغضي كه بارها تو خلوت خودم شكسته شده اما هيچوقت تمومي نداره.

اين بار مي خوام با بهرام خودم با عشق شيرينم يه جور ديگه دردو دل كنم. مي خوام از بي رحمي اين دنيا و اين آدماش براش بگم. بگم  كه خوش به حالش كه نيست تا اين چيزارو ببينه.

بهرام من امرو دقيقا ۱۰۹ روز از رفتنت گذشته. ۱۰۹ شبه كه هرشب موقع خواب بعد از اينكه برات از خدا طلب آمرزش كردم ساعتها باهات دردو دل كردم و تو خيال خودم تو رو تو آغوش كشيدم.  امروز دقيقا ۲۵ هفته و ۲ روز از عمر موجود كوچيكي كه تو وجودم داره رشد مي كنه مي گذرده. موجودي كه براي من بيش از هرچيز سمبل عشق پاك شيرينمونه.  بعضي وقتها از خودم تعجب مي كنم كه چطور قلبم طاقت اين همه سختي و اندوه رو داره اما اينها تازه يه گوشه از مشكلات منه.

بار مصيبت من وقتي بيشتر مي شه كه كه توي اين ۱۰۹ روز حتي ۱ بار پدرو مادر و خواهرت سراغي از من نگرفتند كه ببينند من و بچه ام زنده ايم يا مرده تا چهلمت به عشق تو هرروز به مادرت زنگ زدم، يك روز درميان رفتم به ديدنش، اما دريغ از يك تماس از سوي اونها.

كاش مسئله فقط به همينجا ختم مي شد و مشكل فقط بي محلي بود. چهل روز از رفتنت نگذشته بود كه يه روز مامانت زنگ زدو من و مامان و بابا رو خواست كه بريم خونتون. ماهم از همه جا بي خبر رفتيم و نشستيم ، راستي بهرام جون تا يادم نرفته بگم كه تمام بدهي هايي كه به بانك ها و ملي خانم داشتي همه و همه از پول خودت كه شامل بيمه عمر و سنوات و حقوق مي شد پرداخت شد و هيچ بدهي به هيچ كس نداري فقط قسط بانك مسكن مونده كه من دارم پرداخت مي كنم.  خلاصه مطلب اينكه خانوادت هرچي كه تا حالا بهت كمك كرده بودن رو اعم از ماشيني كه بهت دادن و كمكي كه بابت عروسي و خريدن خونه بهت كرده بودن به عنوان بدهي رو كردن و گفتن كه پسرمون ۲۲ ميليون بدهكاره  و حالا كه پسرمون نيست زنش بايد اين پول و جور كنه و به ما بده در غير اين صورت خونه رو خالي كن تا ما بديم اجاره. خلاصه انگار يه سطل آب سرد ريختن روي سرم. جوابي نداديم و اومديم بعد از يه هفته زنگ زدم به مامانت و گفتم كه نتونستم ۲۲ ميليون رو جور كنم و اونهم هرچي از دهنش در اومد بار من كرد. من هم بدون جوابي تلفن رو قطع كردم.

بعد مامانت زنگ زده بود به مامانم و بهش گفته بود كه اونا بايد پول رو جور كنن و هزار تا حرف بي ربط و زشتي كه شايسته خودش بوده به مادر من زده.

بهرام جان مامانت آرزوي مرگ من و بچم رو مي كنه فقط به خاطر پول. باباتم كه فقط دنبال انحصار وراثت كه زودتر به حق و حقوقشون از خونه برسن.

بهرام جان باورت نمي شه كه حساب تمام طلبهاي خورده ريزي كه داشتي دارند، حتي به ۱۰۰ تومن ۵۰ تومن هاي ته حسابت رحم نكردن و از من گرفتن.

اما ديگه تصميم كه از حق خودم و بچم دفاع كنم اينبار كه شركت آورده بود يه بخش از طلبت رو بده وقتي گفتم كه سهم خودم رو مي گيرم بعد امضا مي كنم، چشمت روز بد نبينه بهرام جان مادرت به خاطر ۲ ميليون تومن پول گفت كه از امشب ميره و ۴۰ شب قرآن به سر مي گيره تا من بچه بميريم. گفت دعا مي كنه كه من اين پول و فقط خرج دوا و دكتر كنم. تو روي پدر و مادرم گفت كه دعا مي كنه پسرهاش  يك جا بميرن و خونش هميشه عذا باشه. جلوي نماينده شركت به باباي من مي گفت كه دخترت با پسرم تا ۱۱ شب تو كوچه ها بوده.  دختر ... رو قالب پسرم كردي و .... و هرچه لياقت خودشون بود به ما گفتن.

بهرام جان اينها آدمايي بودن كه هميشه مي گفتي بهشون اطمينان داري و مي دوني كه حق رو ناحق نمي كنن، كجايي كه ببيني براي ۲ ميليون تومان پول آرزوي مرگ منو بچه ات رو مي كنن.

خواهري كه بارهاي به خاطر اينكه به اون خوش بگذره دل من رو شكستي بدترين بي احترامي هارو به من و بچه ات مي كنه. همون خواهري كه وقتي رفتيم ماه عسل همراه ما اومد و با ما توي يك اتاق خوابيد.

پدري كه هميشه دم از مردونگي اش مي زدي فقط دنبال پولاته كه ببينه چي بهش مير سه كه زودتر صاحب بشه. گفته سر يه ماه اسباب اثاثيه من و مي ريزه توي كوچه. تلفن رو برداشته و به همه زنگ مي زنه مي گه پسرم ۲۲ ميليون بدهكاره !!!!!!!

به كي ؟؟؟ به پدرش؟؟؟!!!!!!!!

بهرام جان آبروت برات خيلي مهم بود ولي خانوادت برات آبرويي نذاشتن. نه تو محل كار ، نه تو محل زندگي و نه پيش ديگران.

چيزهايي كه گفتم خلاصه اي از  رفتار نا جوانمردانه خانوادت بود.

خانوادت خيلي خوب محبت هاتو جبران كردن. براي اونا من و بچه يه غريبه ايم. غريبه اي كه فكر مي كنن مانع رسيدنشون به اهدافشون هستيم.

من هيچوقت كسي رو نفرين نمي كنم. ولي از خدا مي خوام كه جواب بي حرمتي ها و حق كشي هاشون رو خودش بده و هيچوقت ازشون نمي گذرم.

از خدا مي خوام به منون ني ني نازم كمك كنه.

بهرام جون دوست دارم بيشتر از هميشه. براي ما دعا كن.

راستي دوستاي عزيز ديگه توي اين وبلاگ نمي نويسم. چون خواهر بهرام اين وبلاگو مي خونه و اينطور ي بدون اينكه با من در تماس باشن از حال من و بچه خبردار مي شن و ا زاين اطلاعات سوء استفاده مي كنن.

 وقتي هستي من به دنيا اومد يه جاي ديگه براش مي نويسم. دور از چشم نامحرمان.

امروز دقيقا ۹۵ روز از رفتن بابايي گذشته و اين ۹۵ روز براي من به اندازه يك عمر گذشته. چقدر دلتنگش هيچ چيز آرومم نمي كنه. تنها چيزي كه آرومم مي كنه اينه كه چشمام رو ببندم و تو روياي خودم با بهرام زندگي كنم، باهاش دردو دل كنم اما همينكه پا به دنياي واقعي مي ذارم زندگي حقيقت تلخ نبودنش رو به زشت ترين شكل ممكن تو چشمم فرو مي كنه.

چقدر بدون اون سخته.

روز عيد فطر اولين عيد بابايي بود و كلي مهمون داشتيم. همه براي ديدن اومدن. نمي دونم چرا توي جمع جاي خالي بهرام رو بيشتر احساس مي كنم.

ني ني جون دلم براي بابايي خيلي تنگ شده. خيلي....

تو را با خودم خواهد برد تا انتها

تا بی کران

باید ببینم چه کسی می تواند رد پای تو را بیابد

آیا کسی واقعا هست

که تو را آنگونه که هستی شناخته باشد

با من باش

من که اینگونه اسیر توام

عقربه ها نیامدنت را تکرار می کنند و

زمان مانند دردی بر تنم جاری می شود

عادت نکرده ام به نبودنت

و تو سخت به ثانیه هایم چسبیده ای !

بی تو تنهائی همنشین هر نفس است!

بی تو رویای تو همنشین لحظه های تنهائی!

اين دفعه از دفعه قبل بزرگتر شده بودي و تازه داشتي دستاي كوچولوتو تكون مي دادي. انگار كه داشتي با مامان باي باي مي كردي.

قربون اون قلب كوچولوت برم كه ۱۳۰ تا در دقيقه مي زد.  

تازه آقاي دكتر گفتن كه شما يه دختر خانم كوچولوي دوست داشتني هستي.

ني ني جون از اين به بعد شما دختر كوچولي ناز مني، عسل مني.

با بابايي قرار گذاشته بوديم كه اگه ني ني گولومون دختر باشه اسم گلشو بذاريم هستي و اگه پسر باشه بذاريم آرمان

حالا چند وقت ديگه توي دي ماه دخترم هستي پا به عرصه گيتي مي ذاره. دوست دارم و دعا مي كنم كه صحيح و سالم و تپل مپل با به اين دنيا بذاري و من و بابايي رو خوشحال كني.

چقدر زندگي بي تو سرد و خاليه. بي تو هيچ جاي اين دنيا آرامش ندارم. وقتي سركارم دلم مي خواد زودتر برم خونه احساس مي كنم اونجا سرشار از ياد توئه، اما وقتي مي رسم به خونه و بازم جاي خالي تو، بازم فقط عكس تو روي ديوار، فقط سكوت، فقط دلتنگي.

چشمهامو مي بندم و تورو تصور مي كنم كه از در مي يايي و من خودم رو تو آغوشت گم  مي كنم. صداي مهربونت تو گوشم مي پيچه كه مي گي چقدر دوستم داري و چقدر دلت برام تنگ شده.

خدايا چطور مي تونم بدون تو سر كنم تا كي مي تونم تو روياهام با تو زندگي كنم. چقدر دلتنگتم!

رفتن تو نمي تونه، مرگ اين خاطره ها شه

بذار بين ما هميشه ، يه نفس فاصله باشه

رفتن تو نمي تونه، تورو از دلم بگيره

تو به هر راهي كه ميره، دل من سمت تو ميره

سهم من از تو همين بود، پاي عشق تو بشينم

تو چه باشي چه نباشي، من همينم

مرز بين تو بامن، پر نمي شه با سرابم

اي تمام حسرت من، من كجاي اين عذابم

واسه من هرجاتوباشي، آخر دنيا همونجاست

رفتنت نبودنت نيست، رفتنت ادامه ماست

 باز این غروب سرخ بیابان دل گرفت

 این بازتاب خون دلم در فراق توست

 عمریست ماه شادی من در محاق توست

 بعد از تو یک شکوفه لبخند وا نشد

 صد جام سرکشیدم و دردی دوا نشد

این شاخه جدا شده کی برگ میدهد!؟

 دیگر جواب درد مرا مرگ میدهد

 امید دارم آخر دنیا ببینمت

 میترسم عاقبت که در آنجا نبینمت

 ای همسفر که با تو و وامانده از توام

 دست مرا بگیر ، جدا مانده از توام

 از بسکه درد آمد و دل را شکست و رفت

 آخر ز سوز سینه ام آتش گرفت و رفت

 دیدی گریخت درد هم از حال و روز من

 کی میرسد به گوش تو این ساز و سوز من

هميشه دوست داشتم كه يكي از مراسم هاي مربوط به ازدواجم تو روز نيمه شعبان باشه، چون فكر   مي كردم تو اين روز همه شهر تو جشن تو شريكن و  شادي اونها باعث شادتر شدن لحظه هاي ما مي شه.

وقتي با بابايي دوست بودم اينو بهش گفته بودم و باهم طوري برنامه ريزي كرديم كه روز نيمه شعبان عقدكنون ما باشه. دقيقا ۲۷ مرداد ۸۷ روز نيمه شعبان من و بهرام توي دفتر ازدواج ۴۷۲ توي خيابان شريعتي ، ايستگاه قلهك به عقد دائم هم در اومديم و براي شام رفتيم به رستوران ملل تقاطع ظفر و وليعصر. يكي از زيباترين لحظه ها...

شب قبلش من و بهرام باهم  رفته بوديم بيرون. شايد خنده دار باشه ولي فضاي سبز كنار بزرگراه مدرس بعد از خروجي همت، ماشينو كنار اتوبان نگه داشتيم و خودمون رفتيم لابه لاي درختا. حدود ۲ ساعيت اونجا بوديم. چه لحظه هاي قشنگي بود. اونجا به هم قول داديم كه تالحظه مرگ با تمام وجود در كنارهم و براي هم باشيم و ... . و بعدش باهم به تماشاي آتيش بازي برج ميلاد نشستيم. عجب شب قشنگي بود، دلمون نمي خواست از هم جدابشيم. ولي به اميد فرداي زيباتر بهرام منو رسوند به خونه.

پارسال هم كه شب نيمه شعبان بهرام برام يه دسته گل قشنگ خريده بود و براي شام باهم رفتيم بيرون و بعد از شام هم يه چرخي تو خيابونا زديم و حسابي شيطنت كرديم.

اما امسال عشق شيرينم نيست تا اين لحظه هاي قشنگ رو باهم جشن بگيريم. امسال بايد با حسرت بالاي سر مزارش بشينم واشك بريزم و ازش بپرسم كه چرا انقدر زود مارو تنها گذاشت و رفت.

بهرام من، مرگ چقدر زود بين  جسم ما فاصله انداخت، اما اينو بدون كه روحم با روحت آميخته است و قلبم بيشر از هميشه سرشار از عشق تو.

عشق من سالگرد عقدمون مبارك.